Yazımın ana fikri, dünyalılara en çok karışan ve karışmaya devam eden Türkler'in şehir kültürü üzerinedir.

Dünya güzeli halkımızın bizi nerde ne zaman gülmekten kıracağını bilemeyiz. Artvinliler'in gecesine katıldım. Spiker açılış konuşmasını yapıyor, izleyin:

'Sevgili Artvinliler gecemize hoş geldiniz. Önce İstiklal Marşı ve bir dakikalık saygı duruşu. Kurtuluş savaşımızın kahramanı ve cumhuriyetimizin kurucusu Mustafa Kemal Atatürk ve iki gün önce trafik kazasında ölen arkadaşımız Fahrettin Topbaş için bir dakikalık saygı duruşuna davet ediyorum...'

Saygı duruşunda inceden kıkırdayıp durdum, yanımda Artvinli arkadaş durumu fark etti ve bana kendini savundu: 'Gerçi arkadaşı ben de tanımam. Ben Atatürk için kalkayım, dedim'.

SKY TV'de haftalık konuşmalar yapıyorum ve bazen sinirli çıkışlarım oluyor. Karadenizli bir arkadaş: 'Niye sinirleniysin ben anlayrim. Sinirleniysin ki aklına bir fikir gelsin. Karadenizliler sinirlenmeden bir fikir bulamaz! Ben de senin gibiyim, ne zaman sinirlenirim Allah bir kapı açar hiç olmadık güzel laflar bulurum!'

Geçelim. İran mizahında en çok gülünen komik tip Farsçayı yarım yamalak acemice kullanan Tebrizli (Azeri-Türk) tipi. Tebrizli, Farsça'yı yanlış kullanarak İranlılar'ı gülmekten kırar. Bu komik tip asırlardır İranlılar'ı eğlendirir durur.

İçimde gün boyu bitmeyen bir iç ses, dilime takılıyor, durmaksızın:

'Yaslı gittim şen geldim
aç koynunu ben geldim
bana bir yudum su ver
çok uzak yoldan geldim...

'Yürü ey şanlı gazi
kılıcı kanlı gazi
Meriç seni bekliyor
büyük ünvanlı gazi...

Nasıl bir atmosfere girmişiz bilmem, içimde bu sözler. Siz de öğrenin yavaş yavaş, gün geliyor artık. Çocukca mı? Çok romantik, fazla ağır. Artık istemesem de beynimiz mırıldanıyor. Fazla mı militan. Aşırı duygusal, yoğun. Körükleyici sözler.

Kim kilitledi bizi bu marşların içine. Sanki içimdeki ses, saatin yaklaştığını söylüyor. Söyledikçe marşlarla kuduruyor. Elli yaşıma dayandım, hep hikayeler yazmak isterdim. Hala marşların içindeyim.

'En kötüsü ne olur bu Amerika'nın? Japonya'daki Hiroşima, Nagazaki. Daha kötüsü ne olur bunun. Vietnam, Cezayir, milyonlarca ölü. Ne yapalım şimdi oturup ağlayalım mı? Diyelim İstanbul, bir milyonu gitti, beş milyon daha gitti. Kaç kişi kalırız. Savaş başladı, herkes sırasını bekliyor. Gün yaklaşıyor, üç yıl beş yıl. Bugün komşuna yarın sana. Ne olacak sonu. Bıçak kemiğe dayandı. Ölümden öte köy mü var. Geride kalan çocuklar, Allah verdi Allah düşünsün. Ben delirdim mi? Hemen dalmalıyım. Kaç nükleer atarlar, yirmi, otuz, kırk.

Benim güzel halkım. Dükkanını açtın mı? Ortalığın tozunu aldın mı? Çayını demledin mi? Telefonlarına baktın mı? Bugün olsun üzme kendini. Allah bir kapı açar. Allah hepinize sakin bir vicdan versin.

Dert bir değil hangisinden başlasak. Açlığımız yetmiyormuş gibi başımızda Amerikan belası. Durmadan değişen kanunları var, bakın, Birleşmiş Milletler'i devreden çıkardılar.

Şimdi kanun da kalmadı. İnsan dünyayı yönetir de bir yasası olmaz mı? Kanunları yok ama parayla satın alınmış gazetecileri var. Gidin Avrupa'yı, Asya'yı karıştırın. Yok. Tutturmuşlar buraları infilak ettirecekler. Buna sebep İsrail şeytanı burada oturuyor.

İsrailliler yüzyıl önce İsrail'i kurmak için dünyayı kandırıyor; konferans üstüne konferans yapıp kardeşçe nutuklar atıyorlar: 'Bütün dünyaya Araplarla Yahudilerin kardeşliğini göstereceğiz!' diye.

O zaman sözleri buydu. Şimdi dünyanın en çok kan dökülen coğrafyası oldu. Tarih boyu Müslüman topraklarda tek Yahudi öldürülmedi. Endülüs'te, Abbasi'de, Osmanlı'da... Onları öldürüp soykırımdan geçiren Avrupalılar.

Bir fabrika daha boşaltılıyor. Bir fabrika daha polis marifetiyle tasfiye ediliyor. Polisler yaka paça işçileri yıllarca çalıştıkları ve ekmek yedikleri işyerinden sürükleyerek sokağa atıyor!

Türkiye bu acıklı manzaralara daha çok dayanamaz. Fabrikalar neden kapanır? Tam tersi olmalı. Fabrikalar açık tutulmalı, işçiler akinelerinin başında gümbür gümbür çalışmalı.

Şu tuhaf şeyler oldu: 80'li yıllarda dünyayı saran özelleştirme dalgası Türkiye'yi de içine aldı. Anlayan anlamayan bilim adamları, medya yazarları, plansız programsız özelleştirme programlarını devreye soktu. Kabaca sloganları şu oldu: Her şey satılacak, her yer satılacak. Yüzlerce fabrika sırf satılsın diye gözler önünde ve kasıtlı olarak çürütülüp zarar ettirildi.

Oysa modernize edilmeli, yenilenmeliydi, tamiri, pazar payı, üretimi medyamız tarafından tartışılmalıydı, tam tersi: Satalım, tek politika türü oldu.

Bugünlerde en çok konuşulan harika yaratıklar: Hırsızlar. Sosyal hayatımızın deşifre edilmesi için bize aydınlık bilgiler veriyorlar. Türk hikaye ve masallarında en çok anlatılan şey: Hırsızlıktır. Hikmetli dersler çıkartmak için okuruz. Özal dönemini hatırlayın.

Hırsızlar aşırı ve korkusuz insanlardır. Çelik kasaları yırtma, demir kapıları delme yetenekleri vardır. Ve topluca devlet üstün nişanı alma becerisini gösterip ödüllendirildiler.

Bütün hikaye ve masallarda 'hırsızlık' macerası bir 'pişmanlıkla' sona erer. İşte bizde olmayan budur. Ancak onlar hakkında her şey söyleyebiliriz ama, tembel olmadıkları kesin!

Nihat GENÇ, 1956 Trabzon doğumlu... Ofli Hoca, Şeriatta Ayıp Yoktur(Hikaye), Bu Çağın Soylusu, Dün Korkusu, Dar Alanda Tufan, Soğuk Sabun(Roman), Komik Hikayeler, One Man Show, Köpekleşmenin Tarihi, Modern Çağın Canileri(Deneme), isimli kitapları ve Leman Dergisi’ndeki yazılarıyla tek başına bir ekol, bir ordu...Yüreği ve kalemi dışında hiçbir şeyi yok. Sert ve soylu bir kavga veriyor. Selam diyoruz Nihat Genç’e, sadece selam..

YARIN-En sonda sorulacak soruyu, en baştan soralım. Dergimizi nasıl buldunuz?

NİHAT GENÇ- Genel görünümünü Nazi mimarisine benzettim. Eğlencesi eksik. Her çıkış, her iddiayı uzun süre takip ederim. Kimdir bunlar, ne yapmak istiyorlar. İşte birazcık umutlandım. Görevlerimden biri bu, kim ne yapıyor. İnanılmaz, kalleşçe bir medya işgaline karşı bu dergilere normalden daha fazla güveniyor, vaha olarak görüyorum. Umut olarak görüyorum.

YARIN- En kısa şekliyle Nihat GENÇ kimdir?

Akşam Gazetesi'nde misafir yazar olarak haftada bir yazmayı bakalım becerebilecek miyim? Medyayla duygusal ilişkim olmadı, kitlelere ulaşmak gibi derdim de yok.

Medyanın yazarlığıma ilave faydası olacağına da inanmıyorum. Eksik olsun. Medyadan şöhret, imaj, karizma bekleyenlerin maymundan şebeğe hazin evrimlerini birlikte izledik. Eğlendik. Araya girip bu neşeli oyunu bozmaya niyetim de yok. Medyada yazmışım yazmamışım kimsenin de umurunda olduğunu sanmıyorum.

Yine de yazmam konusunda teklifler alıyor, tereddütler yaşıyorum. Sorun, nasıl katılacağımı bilmiyorum. Bildiğim iki tür karışmak var. Birincisi emiştirme. Sürüden ayrı tutulan kuzular nihayet sürüye katılır ve emmeye başlar. Bu piyasada sütü temiz kalmış kim var, kimden emeceğim? İkinci karışma yöntemi: Koçlar sürüden uzak tutulur. Çiftleştirme mevsimi sürüye salınır.

The New York Times yazarı Paul Krugman'ın Büyük Çözülme adlı kitabı Türkçe'ye çevrildi. Küçükken annesi-babası ona bir tişört vermiş. Üstünde 'küresel-müresel' yazıyor. 'Seni bir toplantıya çağırdıklarında küresel-müresel' dersin, demiş ailesi. Bir ekonomik programın uzun vadede neler getirebileceğini tartışırken 'Unutmayın John Maynard Keynes uzun vadede hepimiz öleceğiz demişti' diyor.

Amerika'nın yaşadığı ekonomik felaketleri gören yazarların bu mizahı koruması bugünlerde Amerika'da çok şey ifade ediyor. Çünkü sakin güvenli bu esprilere çok ihtiyaçları var.