Gönderenin İsmi: Ebru D.Kınık

Soru: Merhaba

Sevgili okuyucu, derdimi gayet basit ve tane tane anlatacağım, lütfen yazımı yarıda bırakmayın, üzülürüm ve bir daha yazmam. Basit anlatabilmek için ben de gayret göstereceğim, ama, kavramak için siz de biraz iştah gösterin, hadi bismillah!..

Bundan yüzelli yıl önce insanımız, ben Müslümanım, Osmanlıyım, dediğinde kendini ifade etmiş oluyordu. Ama bugün kendini ve ülkesini ve siyasetini tarif etmekte zorlanıyor!

Eski Amerikan filmleri TRT 1'de hala gösterilir. Batı'ya hücum eden göçmenler başkasına ait topraklara/çiftliklere gelip yerleşir ve çatışma başlar. Çünkü çiftlik sahibi, adamlarıyla yerleşimcileri/kolonistleri tehdit eder. Sonra iş kovboy çatışmasına döner.

Yerleşimci (işgalci) ile çiftlik sahibinin çatışmasına konu olan ne çok film izledik.

Ekonomik büyümenin ticarete faydası yok'. Bu laf benim değil. İktisat Profesörü Asaf Savaş Akat'ın. NTV'nin Trabzon'daki canlı yayınında söylendi.

Belki genç okurlar farkında değil, ama, önümüzdeki yüzyılın siyasi tartışması çoktan başladı.

Bu siyasi tartışmanın tarafları sağ/sol ayrımı gibi ayrı kutuplarda yerlerini almaya başladı, ama, kavramsal yetersizlik yüzünden taraflar yerlerini bilmiyor. Ve tartışmanın adı dahi konulamıyor.

İktisat Profesörü Asaf Savaş Akat'a Trabzon'da bir küçük esnaf: 'Bu nasıl ekonomik büyüme, bize yansımıyor!'... Asaf Savaş Akat'ın dili sürçtü. Kavramları karıştırdı. Ne diyeceğini izah edemedi. Diyelim ki boşluğa düştü... Ama benim sizlere derdimi anlatmak için ağzından kaçan bu saçmasapan söz fırsat oldu.

Bir daha kara bir bayrakla gelemeyeceksin buraya

Üç-dört gün içinde iki saatlik uyku mümkün olmadı, üstelik, top gürültüleri insanı sağır ediyor. Ve seri makineli tüfeğin toprağı taraması, yere çarpmasından, toz duman bulutundan mevziler görünmüyor. Rüzgar bulutu birazcık yardığında komutanlar ancak dürbünle, süngülerin parıltısını farkedebiliyor.

Üstelik üstümüzde sürekli düşman balonları, tayyareleri, hem bilgi alıyor, hem mermi atıyor!

Çanakkale Savaşları üstüne onlarca komutanın ayrıntılı hatıraları elli yıldır önümüzde dururken, Çanakkale üzerine bir film ve bir tiyatro yapılmayışı, utancımızdır. Tarihimizin en eşsiz sayfasını oluşturan 57. Alay'ın isminin tek bir sokak ve caddeye verilmeyişi de ayrı bir utanç.

Kvai Köprüsü ve benzer II. Dünya filmlerini bin defa seyreden gençlerimiz, dünya tarihinin en eşitsiz ve en eşsiz Çanakkale Savaşı'nı kulaktan dolma bilgilerle geçiştirir. Oysa hepimiz bu savaşı avcumuzun içi gibi bilmeliyiz. Bu trajedilerin en büyüğünü dönüp dönüp anlatmak, vatan ve insanlık görevidir.

Kelimeler de böyle güçlüydü bir zamanlar,gür ağaçlar gibi sert kabukları vardı,kim okursa hayranlıkla ağzımızda meyve şekeri gibi erirdi.Şimdi kelimeler de böyle güçsüzleşti.Her yerde herkes tecavüz etti onlara. Her şeyden korkuyorlar,ödleri kopuyor.Artık kelimeler de uyuyamıyor.

Bir başkasının gözlerinin içine bakmaya cesareti kalmadı.Bir süslü,cici elbise giymeye çekiniyor,hepsi panik içinde.Neyin ne olduğunu,tanrıyı tabiatı,insanı,yazarı karıştırmış durumdalar: Bugünlerde kimsecikler bakmıyor yüzlerine,yine de hiç biri intihar etmedi,umutsuzluğa kapılmadı.

Beşiktaş maçında 'Rıza Efendi bir süt iki ekmek' pankartı kamuoyunda sert bir şekilde eleştirildi. Bu aşağılayıcı ifadeye kamuoyunun sert tepkisi, şüphesiz, eğitim ve yetişme tarzımızın bir ifadesidir.

Yani 'kültürel bir tepkidir'. Bu ifadeyi çirkin bulduk ve ülkemizden kovduk, çünkü birtakım vazgeçilmez değerlerimiz var. İşte yetişmekte olan gençlere bu değerlerin arkasındaki hayat felsefemizi anlatmak için bir büyük fırsat!

Şu pankartı açan gençler, hangi üniversitede okuyor, merak ediyorum. Koç Üniversitesi mi, Sabancı Üniversitesi mi? Bildiğim şu, yavaş yavaş Batılılaşıyoruz, bir 'sınıf' kültürü mü öğreniyoruz, Trabzon'da kendi insanımızı dışlayıcı, stadyumda kendi insanımızı 'küçümseyici' bu tavırları kimden öğreniyoruz? Batıdan ve demokrasiden, işte bu yazımın konusu budur!..