I
Kâbe kokusu sinmiş büyük çınarların gölgelerinde. Kırk masaldan yorgun düşmüş. Bir adım daha atsa ah feryad ölecek. Ulu dağlar gibi tahammülle bastonlarına tutunmuş, heybet ve bahtiyarlık dolu ihtiyarları.

Yaldızlı harflerle başları sarıklı. Şehirden büyük mezarlıkları. Ölmüş ve gömülmüş tarih. Bedenlerimizi bir türlü terketmeyen rüzgârları. Serinlettikçe duayla beslenen ağaçları.

Koşumları elmas, zümrüt, sırmayla süslü beyaz atlar. Beyazlar giymiş çocuklar. Melekler gibi gümüş kandiller ışığında Kur’an okunan duman renkli sabahları.

Senenin en güzel mevsimi çayırları. Boyunlarına zafer çelengi takılmış beyaz kuzular. Çiğnedikçe çimenleri, kokusu kuş cıvıltıları gibi yükselen baharları. Ölçülü bir azamet, debdebe içinde beyaz mermerli yüksek kubbeler. Gibi yükselen servilerin önüne uzanmış al eteklik giymiş akşamları. Bulut sarıklı dervişleri.

 
Gün boyu top oynuyor, terliyor, hasır iskemleler, domates kasaları üzerine oturuyor, dibi ısırgan otlarıyla dolu mahalle duvarına sırtımızı veriyorduk. Karşıda Bizans sarısına boyanmış duvarlarla çevrilmiş kocaman bir gemi gibi Tekel binası, üst katın geniş pencerelerine tütün gazından zehirlenmiş işçi kadınlar doluşmuş. Uzun uzun esiyor rüzgâr, her öğle sonrası, erik reçeli kadar küçük, tatlı kız kardeşiyle bir kız geçiyordu. Elma içi yüzünün teni, yaklaştıkça kız, mahallenin çocukları iskemlelerinde doğruluyor, hayranlıkla akşama kadar dedikodusunu yapıyorlar. Omzuna tutturulmuş uzun yırtmaçlı entarisi, eşsiz çıplak kolları. Duru kalçaları, sakin bakışıyla hiçbirimizle ilgilenmiyor. Kusursuz göğsü çepçevre açık, daha fazla bakmaya utanıyorum. Her gün, mahalleden bir çocuk ara sokaklara kadar peşinden gidiyor, hüsranla dönüyordu. Şansını denemeyen kalmamıştı.

Yumuşacık solucanlar, sert kayaların altında yaşar ve zıplayamazlar!

Karmakarışık sandalyeler, dumandan boğulmuş sıkışık masalar, kış günü, tıka basa dolu bu kahveye akşama doğru, simitçiler, çörekçiler, gözlemeciler akın akın gelmeye başlar, itişe kakışa kahvenin ağzı dolana kadar. Elinde tablası, sepeti, sinisi, seyyar satıcılar kahve sahibiyle, garsonla iyi geçinmek zorunda. Usulca tablasını bir kenara koyup, boş bardak toplayıp, güya küllükleri temizleyerek göze girmeye çalışırlar. Bir iki saat içinde on-onbeş kahve gezerler ve yıllarca aynı güzergâhtan ekmek paralarını çıkarırlar.

Vahim parasızlığını kimseye açamayan, aşamayan ihtiyarların gururunu tahmin edemezsiniz. Koca ömrü geride bırakan parasız yaşlı, artık gençler gibi dünyaya neden geldim diye isyan da edemez. Bir kabahat varsa, etraftakiler, biraz da kendinde ara der. Ağlama hakkı olmadan, hiçbir şeycik umut etmeden ıstırap çekmenin hali dayanılmaz. Kum saatini tersine çevirecek Tanrı’nın dahi gücü yok, takat yok. Geçmişin küllerini ne kadar deşsen, elesen faydasız. Dünkü zıpkın gibi bakışlı erkek yüzün, kefen bezine dönmüş!

“... Gelelum livata meselesune. Dinle cemaat dinle, işune gelmeyen çikar gider. Adamin biri sorayi, hoca efendu başumdan bir cahilluk geçmiştur, bunun tövbesi var midur?

Mümin kardeşlerum, dedum ki, bu maskara adama, bu iş baştan geçmez. Bunun çeşutleri, yollari vardur, gerusini anlat bakayim, nedur işin ayrintisu...

Bir sakin dinleyun bu maskara adami, her gün gazeteler yazayi, bir şey olmayi, ses çikartmaysiniz, bu meselelere bir açukluk getirelum, İslam’un fikruni söyleyelim.

İlhami Atmaca’ya

Ben de hepiniz gibi büyük bir tehlike içindeydim, açtım. Hukuk Fakültesi’ni kazanmış şişko bir çocuk, ilk kitabımı çok beğenmiş, ziyaretime geldi. “Dostum, böyle bir kitabı ben yazmayı çok isterdim!” dedi. Kızılay’a, bulvara yürüyüşe çıktık. Şişko, “Dostum, ben sizin yerinizde olsam, başka bir kitap yazmam!” dedi. Birkaç adım attık. “Dostum, siz artık geri çekilmelisiniz, asla bir daha kitap yazmamalısınız, insanlara kitabınız üzerinde düşünebilmeleri için zaman vermelisin!” dedi.

Bu yazımı genç sanatçı ve genç yazarlar için kaleme alıyorum. Konusu, küçük kasabalar ve suç örgütleri ya da aynı şekilde, kapalı ideolojiler ve suç örgütleri.

Onlarca kasaba seçkininin tecavüz ettiği Remziye adlı kızcağımızın hazin ölüm hikayesini okudunuz. Buna can dayanmaz. Bu sütunlardan, bu nasıl vahşettir, bu nasıl canavarlıktır diye bağırmanın faydası yoktur. Sorun, bizim, kendi içimizdedir. Biz, kendi içimizdeki ahlaki sorunlarımızı çözmeye yanaşırsak, Remziye ve Remziyeler'e karşı toplumsal sorumluluğumuzu yerine getirmiş oluruz.

İletişim Yayınları'ndan Ahmet İnsel Bey, Radikal İki'de Nihat Genç hadisesi üzerine karşı bir cevap metni yazdı. Bu metni ve yazarın düşüncelerini burada eleştirmeyeceğim.

Her lafa da salça olmamam lazım diye kendime yemin ettim. Biraz daha saygılı bir mesafeye çekilmem lazım diye kendime telkinlerde bulunuyorum. Ama olmuyor.

Tabii ki Nihat Genç üzerine herkes her yorumu, eleştiriyi getirebilir, getirmeli, yazsın, çizsin, bana ne...

Ülkemiz tarihinde görülmemiş şiddette büyük bir AYDINLAR SAVAŞI başlıyor haberiniz olsun. AKŞAM'da yazma günüm değil, ancak, bu alevli tartışmaya biraz daha benzin dökmek için bu yazıyı kaleme alıyorum.

Özel bir yazı olacak ve birkaç küçük bilgi vereceğim. Bu yüzden okuyucularımdan özür dilerim.