Siz de reklam verin »

İlhami Atmaca’ya

Ben de hepiniz gibi büyük bir tehlike içindeydim, açtım. Hukuk Fakültesi’ni kazanmış şişko bir çocuk, ilk kitabımı çok beğenmiş, ziyaretime geldi. “Dostum, böyle bir kitabı ben yazmayı çok isterdim!” dedi. Kızılay’a, bulvara yürüyüşe çıktık. Şişko, “Dostum, ben sizin yerinizde olsam, başka bir kitap yazmam!” dedi. Birkaç adım attık. “Dostum, siz artık geri çekilmelisiniz, asla bir daha kitap yazmamalısınız, insanlara kitabınız üzerinde düşünebilmeleri için zaman vermelisin!” dedi.

Bu yazımı genç sanatçı ve genç yazarlar için kaleme alıyorum. Konusu, küçük kasabalar ve suç örgütleri ya da aynı şekilde, kapalı ideolojiler ve suç örgütleri.

Onlarca kasaba seçkininin tecavüz ettiği Remziye adlı kızcağımızın hazin ölüm hikayesini okudunuz. Buna can dayanmaz. Bu sütunlardan, bu nasıl vahşettir, bu nasıl canavarlıktır diye bağırmanın faydası yoktur. Sorun, bizim, kendi içimizdedir. Biz, kendi içimizdeki ahlaki sorunlarımızı çözmeye yanaşırsak, Remziye ve Remziyeler'e karşı toplumsal sorumluluğumuzu yerine getirmiş oluruz.

İletişim Yayınları'ndan Ahmet İnsel Bey, Radikal İki'de Nihat Genç hadisesi üzerine karşı bir cevap metni yazdı. Bu metni ve yazarın düşüncelerini burada eleştirmeyeceğim.

Her lafa da salça olmamam lazım diye kendime yemin ettim. Biraz daha saygılı bir mesafeye çekilmem lazım diye kendime telkinlerde bulunuyorum. Ama olmuyor.

Tabii ki Nihat Genç üzerine herkes her yorumu, eleştiriyi getirebilir, getirmeli, yazsın, çizsin, bana ne...

Ülkemiz tarihinde görülmemiş şiddette büyük bir AYDINLAR SAVAŞI başlıyor haberiniz olsun. AKŞAM'da yazma günüm değil, ancak, bu alevli tartışmaya biraz daha benzin dökmek için bu yazıyı kaleme alıyorum.

Özel bir yazı olacak ve birkaç küçük bilgi vereceğim. Bu yüzden okuyucularımdan özür dilerim.

Sanatın en mükemmeli medyada görünmekmiş. Bu büyülü gerçeğin farkında olmadan, daha önce küfrettiğim bütün manken, sanatçı, yazarların hepsinden özür dilerim. Daha önce çektiğim acılar bir günde sona erdi. Medyada görünmek saltanatların saltanatıymış.

Bugünlerde Tanrı'nın iyilik melekleri haber müdürleriyle ortak çalışıyor. Derece derece yükseliyorsun, ekranlardan göklere!

Daha önce boklu uçurumlarda çok kumar oynadığım için, bu yükseklikten burun üstü yere çakılma faslını hiç düşünmedim. Hazır göklerdeyken sigaramı yaktım. Ekranlarda heyecanlı nutuklar çeken kendimi seyrettim. İnsan böyle anlarda, şehvetle karışık neşesini dizginleyemiyor.

Hem Akşam hem de Hürriyet Gazetesi'nin ilk sayfasında kendime dair bir haber görmek, şan, ün, şöhret, karizma uğruna kafayı yemiş Nihat Genç için tarifsiz bir duyguydu, Allah devamını daim kılsın.

Oysa yazarlık hayatımın ilk yirmibeş yılı ve hayatımın ilk elli yılı, hiç ses çıkmamıştı.

Şüphesiz, karanlıklar içinde yolunu kaybedip, şekilsiz bir yaratığa dönüvermiştim. Şimdi ön sayfada olmanın müthiş bir şey olduğunu fark ettim. Mesela bu ön sayfa, bana bir kimlik verebilir. Ya da psikolojik bir şişmanlık. Birkaç gün böyle sürse, kibir, gurur, hırs, illet, hastalık, yani yazarlık için bugüne kadar ele geçiremediğim çok şeyin zengini olabilirim.

“... Dün akşam bana orta yaşli bir adam geldi. İsmini vermek doğru olmaz, bu mümin kardeşimiz, ne zamandur işsüz, güçsüz. Eve para taşiyan, çalışan karısıymış, yani karısının eline bakayi.

Tanrı hepimizi cehaletten korusun. Çünkü bugünlerde Tanrı hepimizi taşkafa aydınlarla tecrübeden geçiriyor. Olsun, hastalık henüz bedenimize sızmış değil.

Boğaziçi Üniversitesi'nde yapılması düşünülüp iptal edilen Ermeni Konferansı'nın konuşmacılarını kastediyorum. Bu yazarların metinlerine on yıllar boyu zahmet edip eğildim. Eserlerini inceledim. Yani, muhteremlerin ne dediklerini anlamaya çalıştım, defalarca kafamda döndürdüm, durdum.

Ve şimdi onları, ellerinde tahta bir haç, gökkubbemize girmiş şaşkınlar, yüzlerinde bir yarasa karanlığı olarak görüyorum.